دارم گیج می خورم... بین تمام چیزهایی که تو مخم وول می زنن... مغز ِ من به شدت خطی عمل می کن ِ... به هیچ وجه نمی تونه چند تا سوژه رو با هم حل و فصل کن ِ.... یکی هست که فقط می خند ِ... می دونم پشت اون خنده ها چی ِ... کاش نمی دونستم، وقتی یکی رو دوست داری نمی تونی نسبت به غمش که حتی پشت قهقه ها پنهان ِ بی تفاوت باشی... من نمی تونم لا اقل.... وقتی یکی رو دوست داری نمی تونی سوکوتش رو که پشتش ناراحتی هستش تحمل کنی... وقتی یکی رو دوست داری نمی تونی فکر کنی که یه جایی تو دنیا داره ِ با تنهایی دست و پنجه نرم می کن ِ و تو کنارش نیستی.... وقتی یکی رو دوست داری عکسش رو که می بینی احساس می کنی قلبت داره از جا در میاد... ولی من به جای همه این آدمهایی که اینهمه دوسشون دارم و برای غمشون، تنهایشون و حتی تجربه هاشون دل می سوزونم، باید یه کم خودم رو دوست داشته باشم، تا نتونم این طور غمزده ببینمش!